روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن از در نشد از پنجره ، زوري خودت رو جا نكن آدمكاي شهر ما بازيگرايي قابلن وقتش بشه يواشكي رو قلب هم پا مي زارن تو قتلگاه آرزو عاشق كشي زرنگيه شيطونك مغزاي ما دلداده دو رنگيه دلخوشي هاي الكي ، وعده هاي دروغكي عشقاشونم خلاصه شد تو يك نگاه دزدكي آدمكاي شب زده قلبا رو ويرون مي كنن دل ستاره ي منو ، از زندگي خون مي كنن ستاره ها لحظه ها رو با تنهايي رنگ مي زنن به بخت هر ستاره اي ، آدمكا چنگ مي زنن عمري به عشق پر زدن قفس رو آسون مي كنن پشت سكوت پنجره چه بغضي بارون مي كنن
مردم سر تا پا كلك ، رفيق جيب هم مي شن
دروغه كه تا آخرش ، همدل و هم قسم مي شن
رو دنده حسادتا زندگي رو مي گذرونن
عادت دارن به بد دلي نمي تونن خوب بمونن
قصه روزگار اينه ، به هيچ كسي وفا نكن
روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن
...
كي بود که با اشكاي تو يه آسمو ن ستاره ساخت،
كي بود كه به نگاه تو دلش رو عاشقونه
باخت ...
كي بود كه با نگاه تو خواب و خيال عشق و
ديد، كي بود كه تنها واسه تو از همه دنيا
دل بريد ...
نگو كي بود كجايي بود ...
اونكه برات ديوونه بود، رو خط به خط
زندگيش از عشق تو نشونه بود
من بودم
اونكه دلشو ساده به پاي تو گذاشت، اونكه
واسش بودن تو به غير غم چيزي نداشت ...
من بودم
+ نوشته شده در دوشنبه 8 مرداد1386ساعت 21:30 توسط رضا |
| ||||||