در روياهايم بودم كه با خدا گفت و گو كنم

خدا پرسيد : ميخواهي با من صحبت كني

گفتم: بله اگر وقت داريد

خدا گفت: وقت من بي نهايت است

چه چيزي در ذهنت هست كه ميخواهي بداني؟

گفتم: ميخواهم بدانم كدام يك از كارهاي بشر شما را به تعجب انداخته است؟

پاسخ داد : كودكي شان...وقتي كودك هستن آرزو ميكنند بزرگ شوند و وقتي بزرگ مي شوند آرزو ميكنند دوباره بچه شوند

همه ي سلا متي خود را از دست مي دهند تا پول به دست بياورند و بعد همه ي پول را از دست مي دهند تا سلامتي به دست بياورند

اينكه با اضطراب به آينده مي نگرند و با غبطه به گذشته فكر ميكنند بدون اينكه حال را در نظر بگيرند

در اين صورت هم حال را از دست ميدهند و هم آينده را

طوري زندگي ميكنند كه انگار هرگز نميميرند و طوري ميميرند كه انگار هرگز زندگي نكردند

مدتي سكوت بود

بعد پرسيدم به عنوان پدر توصيه اي به ما فرزندانتان نداريد

و نميخواهيد درسي از زندگي به ما بياموزيد؟

فرمود : چرا كه نه

ميخواهم بياموزم كه كسي را وادار نكنيد شما را دوست بدارد

اما خودتان هر كه را ميخواهيد ميتوانيد دوست بداريد

بياموزيد كه درست نيست خود و ديگران را با هم مقايسه كنيد

بياموزيد تنها چند لحظه طول ميكشد كه زخم عميقي به قلب كسي كه دوستش داريد وارد آريد

بياموزيد ثروتمند كسي نيست كه همه چيز دارد بلكه ثروتمند كسي است كه به كمترين ها قانع باشد

بياموزيد هميشه كساني هستند كه شما را دوست مي دارند اما نميتوانند اين حس را بيان كنند

و در آخر

بدانيد كه دو نفر ميتوانند هميشه به يك نقطه خيره شوند اما برداشت متفاوت داشته باشن

پرسيدم: حرفي بزنيد كه هميشه يادمان بماند

كمي سكوت بود و بعد فرمود

من هميشه هستم

يادتان باشد

هميشه

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن

از در نشد از پنجره ، زوري خودت رو جا نكن

آدمكاي شهر ما بازيگرايي قابلن

وقتش بشه يواشكي رو قلب هم پا مي زارن

تو قتلگاه آرزو عاشق كشي زرنگيه

شيطونك مغزاي ما دلداده دو رنگيه

دلخوشي هاي الكي ، وعده هاي دروغكي

عشقاشونم خلاصه شد تو يك نگاه دزدكي

آدمكاي شب زده قلبا رو ويرون مي كنن

دل ستاره ي منو ، از زندگي خون مي كنن

ستاره ها لحظه ها رو با تنهايي رنگ مي زنن

به بخت هر ستاره اي ، آدمكا چنگ مي زنن

عمري به عشق پر زدن قفس رو آسون مي كنن

مردم سر تا پا كلك ، رفيق جيب هم مي شن

دروغه كه تا آخرش ، همدل و هم قسم مي شن

رو دنده حسادتا زندگي رو مي گذرونن

عادت دارن به بد دلي نمي تونن خوب بمونن

قصه روزگار اينه ، به هيچ كسي وفا نكن

من همون جزيره بودم

خاكي و صميمي و گرم

واسه عشق بازي موجا

قامتم يك بستر غم

يه عزيز دردونه بودم

پيش چشم خيس موجا

يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا

تا كه يك روزي تو رسيدي

توي قلبم پا گذاشتي

غصه هاي عاشقي رو تو و جودم جا گذاشتي

زير رگبار نگاهت دلم انگار زيرو رو شد

براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تو نفس كشيدي انگار نفسم بريد تو سينه

ابرو باد و دريا گفتن حس عاشقي همينه

اومدي تو سرنوشتم بي بهونه پا گذاشتي

اما تا قايقي اومد از من و دلم گذشتي

رفتي با قايق عشقت سوي روشني فردا

من و دلم اما نشستيم چشم به راهت لب دريا

ديگه رو خاك وجودم

نه گلي هست نه درختي

لحظه بي تو بودن مي گذره اما به سختي

دل تنها و غريبم داره اين گوشه مي ميره

مي رسه روزي كه ديگه قعر دريا ميشه خونم

اما تو درياي عشقت باز يه گوشه اي مي مونم

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد

چرا نگاه هايت آنقدر غمگين است ؟

چرا لبخندهايت آنقدر بي رنگ است ؟

اما افسوس . . . هيچ كس نبود

هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره .

اري با تو هستم .. با تويي كه از كنارم گذشتي . . .

و حتي يك بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است

چي مي شد آدما از دل هم خبر داشتن

خبر داشتن كه طرف مقابلشون چقدر دوسش داره اصلأ دوسش داره يا نه ؟

چي مي شد همون اندازه كه يه نفرو دوست داشتي اونم تو رو دوست داشت

چي مي شد همه حقيقتو به هم مي گفتن ؟

چي مي شد يكي به من خبر مي داد .........

اگه بغض خودمو لا به لاي نگاه معصومت پنهان ميكنم از غرورم نيست

اگه براي داشتن دستای تو گريه ام را ميدزدم از غرورم نيست

اگه براي ادعاي جمله اي عاشقانه خجالت ميكشم از غرورم نيست

اگه غرورمو در پيشگاه حضورت تیكه تیكه، بر زمين مي کشم باز از غرورم نيست

اگه نمی تونم تو چشات خیره بشم اگه نمی تونم موقع دیدنت سرمو بالا بگیرم بازم از غرورم نیست

آره من عاشقتم اما یه عاشق خجالتی که هیچ کس ارزش اونو نمی فهمه

مثه اون موج صبوري كه خدا داده به دريا

  تو مهي مثل حقيقت ، مهربوني مثل رويا

    چقدر تازه و پاكي مثه ياساي تو باغچه

      مثه اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه

        تو مثه اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر

          مثه اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم آخر

            تو مثه بارون عشقي روي تنهايي شاعر

              تو همون آبي كه رسمه بريزن پشت مسافر

                مثه برق دو تا چشمي توي يه قاب شكسته

                  مثه پرواز واسه قلبي كه يكي بالهاشو بسته

                    مثه اون مهمونه خوبي كه مي یاد آخر هفته

مثه اون حرفي كه از ياد دل و پنجره رفته

  مثه پاييزي وليكن پري از گلهاي پونه

    مثه اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه

      تو مثه چشمه آبي واسه تشنه تو بيابون

        مثه يه آشنا تو غربت واسه عاشق مجنون

          تو مثه يه سرپناهي واسه عابره غريبه

            مثه چشماي قشنگي كه تو حسرت يه سيبه

              چشمه چشماي نازت مثه اشك من زلاله

                 مثه زندگي رو ابرا بودنت با من محاله

                   يه روزي بيا تو خوابم بشو شكل يه ستاره

                     توي خواب دختري كه هيچ كس و جز تو نداره

تو يه عمره مي درخشي توي قاب عكس خالي

  اما من چشمامو دوختم به گلاي سرخ قالي

    تو مثه بادبادك من كه يه روز رفت پيش ابرا

      بي خبر رفتي و خواستي بمونم تنهاي تنها

        تو مثه دفتر مشقم پر خطاي عجيبي

          مثه شاگردهاي اول كمي مغرور و نجيبي

            دل تو يه آسمونه دل تنگه من زميني

              مي دونم عوض نمي شي تو خودت گفتي هميني

                تو مثه اون كسي هستي كه مي ره واسه هميشه

                  التماسش مي كني كه بمون و مي گه نمي شه

مثه يه تولدي تو مثه تقدير مثه قسمت

  مثه الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت

    مثه نذر بچه هايي مثه التماس گلدون

      مثه ابتداي راهي مثه آيينه مثه شمعدون

        مثه قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي

          حيف كه پيشم نمیمونن چشاي به اين قشنگي

             پر نازي مث ليلي پر شعري مثه نيما

               ديدن تو رنگ مهر رفتن تو رنگ يلدا

                 بيا مثه اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد

                   ديد يارش داره مي ميره موندش و صرف نظر كرد